Wel en wee op Dynamica XL

Mooie, grappige, ontroerende, soms moeilijke, maar altijd inspirerende momenten op Dynamica XL.
Met regelmaat terugkerende column door Sita Dijkstra, intern begeleider voor de kinderen met autisme.

 

18-02-2016

Heerlijk eerlijk

Het is aan het einde van de dag, als ik de groep binnenloop. Nog een kwartiertje te gaan. Het is rumoerig. Er zit vibratie in de lucht! En dat is niet verwonderlijk. Al sinds de start van het schooljaar worden deze acht kinderen geconfronteerd met allemaal verschillende juffen. Gelukkig was er steeds Anne. De redding voor deze acht! En nu is Sara er.
Weer een nieuwe en…..ze blijft. En dat is ook wel gezegd tegen de heren, maar ja, geloven doen ze het nog niet echt! En als ze blijft, hoe werkt dat dan met die Sara? Daar hebben ze allemaal hun eigen trucjes voor. Al met al vinden ze het lang niet makkelijk. Eigenlijk vinden ze het heel verwarrend! En dat zie je als je binnenkomt in de klas.
Bas maakt vreselijk veel kabaal, omdat hij de iPad hebben wil en omdat Jip ziek is. Hij kan het niet accepteren: Jip hoort gewoon op school te zijn dus, Bas doet niets anders dan het fotootje van Jip, dat op z’n kant op het bord gekleefd is, weer recht hangen. Want scheef is ziek en dat kan niet! En Joost irriteert zich mateloos aan wat Bas doet en geeft Bas een zet. Kim roept, dat Kees hem pest, want Kees heeft een zonnebril op……ga d’r maar aan staan!

Ik sta bij de deur de situatie van een afstandje te bekijken. Joost komt naar me toe, pakt me zacht bij mijn gezicht en zegt: “Je bent al oud hè! Maar het geeft niks hoor, als je gaat overleden. Er zijn genoeg juffen hier!”

“ Overlijden, Joost!” “Zeg ik toch”, zegt Joost “en dat heet ‘ overleden’ hoor!”

Terug op mijn werkplek kan ik het niet nalaten om toch even in mijn spiegeltje te kijken. Het valt toch wel mee…..toch?